Playa de Tasartico leży przy drodze GC-200, krętej trasie nadbrzeżnej łączącej południe i zachód Gran Canarii. Z szosy w pobliżu plaży odchodzi wyboista droga gruntowa; należy nią dojechać do małego, nieformalnego parkingu na nieutwardzonym poboczu, gdzie jest mało miejsca i nie ma wyznaczonego parkingu, a następnie iść w dół przez 15–20 minut nierówną ścieżką. Zdecydowanie zaleca się solidne obuwie, ponieważ często występują sypki żwir i strome odcinki, a trasa nie nadaje się dla osób na wózkach ani osób z ograniczoną mobilnością. Na plaży nie ma toalet, pryszniców, zacienionych miejsc, parasoli ani sprzedawców jedzenia, a wybrzeże jest całkowicie odsłonięte i silnie nasłonecznione, dlatego należy zabrać wystarczającą ilość wody — co najmniej dwa litry na osobę w ciepłe dni — a także przekąski, krem z filtrem, nakrycie głowy i podstawowe środki opatrunkowe. Należy zabrać worki, aby wynieść wszystkie śmieci, ponieważ nie ma tu koszy. Zasięg telefonii komórkowej bywa zawodny, a służby ratunkowe mogą długo docierać w to odludne miejsce, dlatego warto powiadomić kogoś o swoich planach i liczyć się z powolną pomocą w razie potrzeby. Nie ma obsługi ratowniczej, a plaża wychodzi na otwarty Atlantyk, gdzie fale bywają silne nawet w pozornie spokojne dni, a warunki nie zawsze sprzyjają zwykłej kąpieli; najbezpieczniej pływać blisko brzegu i w łagodniejszych miejscach przy formacjach skalnych, uważając na zmieniającą się falę i możliwe prądy wsteczne. Wiatr często przybiera na sile po południu, dlatego poranki są najprzyjemniejszą i najspokojniejszą porą na wizytę, zanim wiatr wzmocni się na odsłoniętym wybrzeżu. Na wycieczkę należy przeznaczyć od dwóch do czterech godzin, łącznie z powrotnym podejściem, które w upale bywa męczące. Nie dociera tu komunikacja publiczna, dlatego konieczny jest prywatny samochód lub taksówka. Najbliższa miejscowość ze sklepami, restauracjami i stacją paliw to La Aldea de San Nicolás, około piętnaście minut jazdy samochodem, więc zapasy należy zgromadzić tam przed wyjazdem.