Na Pihlajasaari można dostać się latem wyłącznie łodzią w sezonie kursowania promów, dlatego wizytę warto zaplanować na pół dnia lub cały dzień. Wyspa jest dostępna tylko pieszo, a ścieżki łączą miejsca do kąpieli, las, toalety i sezonowe usługi. Nawierzchnie obejmują skały, piasek i leśne ścieżki, dlatego przydatne jest obuwie odpowiednie na nierówny teren. Wyznaczona naturystyczna strefa kąpielowa jest miejscem do nagiego opalania i pływania. W pozostałych częściach wyspy oczekuje się noszenia odzieży, a rodziny korzystają ze stref naturystycznych i tekstylnych zgodnie z oznaczeniami. Wstęp na wyspę jest zasadniczo bezpłatny, natomiast sezonowy prom wymaga kupienia biletu. Na wyspie nie ma parkingu dla pojazdów; odwiedzający korzystają z parkingów na stałym lądzie w pobliżu helsińskich portów, a następnie z transportu publicznego i promu. Dostępność jedzenia i napojów jest sezonowa, więc praktycznie jest zabrać ze sobą wodę i zapasy. Sezonowa kawiarnia lub kiosk mogą oferować jedzenie i wodę pitną, ale wielu odwiedzających przynosi własne przekąski i wodę na cały dzień. Toalety są podstawowe, a prysznice nieliczne. Woda w Bałtyku jest zwykle spokojna, lecz chłodna, a pływanie odbywa się na własne ryzyko, ponieważ nie należy oczekiwać stałej obecności ratowników. Na skały należy wchodzić ostrożnie, wybierać osłonięte miejsca przy brzegu i uważnie pilnować dzieci w pobliżu wody. Od południa do popołudnia warunki są zazwyczaj najcieplejsze, a słońce na otwartych skałach świeci najmocniej, podczas gdy obszary leśne zapewniają naturalny cień. Otwarte skały do kąpieli są w dużej mierze odsłonięte, dlatego podczas długiego dnia warto stosować ochronę przeciwsłoneczną. Najwięcej osób pojawia się w ciepłe letnie weekendy, a w dni powszednie jest spokojniej. Pogoda może szybko się zmieniać, więc nawet w pełni lata warto mieć dodatkową warstwę odzieży. Podczas całej wizyty należy trzymać się ścieżek i respektować oznaczone strefy naturystyczne oraz tekstylne.