Plaża Dyuni

Dojście na plażę Dyuni prowadzi leśnymi ścieżkami od nadmorskiej drogi koło Sestroriecka. Ścieżki są piaszczyste i nierówne, wiodą przez sosnowy las i wydmy aż do otwartego brzegu. Ostatni odcinek to miękki piasek, który męczy przy chodzeniu i nie nadaje się do ciągnięcia walizek na kółkach ani wózków dziecięcych bez pomocy. Nie ma utwardzonej promenady ani kładek. Parkowanie jest nieformalne, na nieutwardzonych polankach przy wejściach do lasu wzdłuż drogi. Liczba miejsc jest ograniczona, a nawierzchnia naturalna, więc warunki zależą od pogody. W pogodne dni warto przyjechać wcześnie, aby znaleźć miejsce i uniknąć dłuższego dojścia. Dojazd transportem publicznym obejmuje kolej podmiejską w rejon Sestroriecka, następnie autobus i piesze przejście przez las. Spacer stanowi istotną część drogi i wymaga wygodnego obuwia. Rozkłady i przesiadki różnią się w zależności od sezonu, dlatego należy zostawić zapas czasu. Nawierzchnia plaży jest piaszczysta, za nią znajdują się wydmy, a w wodzie płytkie piaszczyste dno. Zatoka Fińska jest tu zazwyczaj spokojna, lecz nawet latem pozostaje chłodna. Nie ma stałej służby ratowniczej, więc kąpiel odbywa się bez nadzoru. Cień ogranicza się do linii drzew za wydmami; otwarta plaża przy bezchmurnym niebie jest silnie nasłoneczniona, a północne lato przynosi bardzo długie dni. Udogodnienia są minimalne. W części naturystycznej nie ma stałych toalet, pryszniców ani punktów gastronomicznych, dlatego odwiedzający zwykle zabierają wodę, jedzenie i inne zapasy, a odpady zabierają ze sobą. Plaża nie ma bram i jest dostępna w ciągu dnia, bez formalnej opłaty za wstęp. Praktyczne okno to czerwiec–sierpień, kiedy temperatury są najwyższe, a dni najdłuższe. Poza tym okresem jest zimno i warunki nie sprzyjają dłuższemu pobytowi na plaży. Należy liczyć się ze zmienną pogodą, zabrać warstwy odzieży i przygotować się na naturalne, niezagospodarowane otoczenie.